Dit is het laatste blog op mastermind. Niet schrikken,dat klinkt als een definitief afscheid, maar niets is minder waar. Ik loseindelijk de belofte in die ik vorig jaar in de zomer maakte: het is tijd vooreen nieuwe vormgeving van mijn blog.

Bij het uitzoeken van die nieuwe vormgeving, bleek dat iksteeds meer wilde van een blog. Zoveel meer dat ik uiteindelijk beslootafscheid te nemen van web-log.nl, en een hele nieuwe site te maken. Waarop ikmakkelijker met categoriexebn kan werken. Waar 1001 plugins voor beschikbaar zijnen waar ik naar hartelust kan stoeien met de vormgeving.

Dames en heren, vol trots nodig ik u uit voor een x91site-warmingspartyx92op mijn nieuwe site: www.roseleighton.nl

Hopelijk zie ik u daar, en wat mij betreft blog ik daarvoorlopig weer vrolijk verder. En mastermind? Dat blijft online, mocht u (ofik) nog eens heimwee krijgen naar dit weblog x91oude stijlx92. Tot ziens, aan x91deandere kantx92!

Bijna, dan. Aankomende donderdag mag ik nog een half uurtje naar de VU om over mijn tweede opdracht te praten. Daarna is het pas echtechtecht klaar voor dit jaar. Maar een minuutje geleden drukte ik op de send-knop en daarmee heb ik de opdracht ingeleverd.

De opluchting die met die druk op de knop over me heen spoelde is enorm: vanaf hier kan ik er weinig meer aan doen. En: ik hoef er niets meer aan te doen. Voorlopig geen artikelen lezen, boeken uitpluizen, SPSS-bewerkingen nalopen, cijfertjes begrijpen en antwoorden formuleren. Wat een feest!

Het voelt nog wat onwerkelijk, want de afgelopen maanden waren zwaar, qua studeren. Maar we hebben volgehouden, mx92n mede-studenten en ik. Het was fijn om de laatste maand elkaar overeind te kunnen houden, want in mx92n eentje was dat een stuk minder goed gelukt. Afgelopen donderdag hebben we met een drietal de laatste opdrachten doorgelopen en dat zorgde ervoor dat het afronden daarvan een stuk soepeler ging. Mx92n eigen dolgedraaide hersentjes hadden dat in hun eentje vast niet zo vlot voor elkaar gekregen.

En nu is het dus klaar. Augustus en de masterthesis zijn nog mijlenver weg; de hangmat en de tuin wachten. In elk geval voor vanmiddag. Komende twee weken moet er op het werk natuurlijk nog veel gebeuren voordat het studiejaar ook daar af is, maar dit stuk is in elk geval zo goed als klaar! Blij!

Als je, zoals ik, veel met boeken doet, krijg jeregelmatig de vraag x91of boeken niet zullen uitstervenx92. We hebben tochinternet, en iPads, en e-books? Waar heb je dan uitgevers voor nodig? Daarbij,jongeren lezen tegenwoordig toch niet meer?

Eigenlijk zou ik iedereen die dat soort opmerkingen maaktdit filmpje willen laten zien. Want zelf kan ik niet half zo mooi vertellen datuitgeven niet uitsterft, maar verandert. Let op: niet depressief worden enafhaken in de eerste helft van het filmpje. Blijf kijken. Het is echt prachtig!

(let op: zet je geluid aan. En ja, ik weet dat 't geen gloednieuw filmpje is. Maar hij is wel mooi)

Ooit wel eens een grote pot Play Dough-klei voor je gehad? En die bonk klef spul opgepakt en door je handen laten gaan? Heb je daarna een tijdje zitten kneden en peuren, zonder dat je precies wist wat je eigenlijk ging maken?

Welkom in mijn hoofd: mijn hersens voelen de afgelopen dagen aan als een bonk klei. Niet zox92n mooi nieuw bolletje uit een vers potje, maar een grote kledder waar al eens een kleuter mee heeft gestoeid, waardoor alle kleuren door elkaar lopen. En ik maar kneden en kneden, maar waar het precies toe gaat leiden, dat blijft nog even vaag.

Alle theoriexebn en achtergronden uit de boeken over Curriculumstudies en Onderwijskunde bevinden zich ergens in de homp klei, samen met de input van mijn studiegenoten, waarmee ik samen aan de opdracht heb gewerkt. We zijn er bijna; we hebben al behoorlijk scherp hoe het moet worden, maar toch kneden mijn hersens nog even verder.

Ook op werkgebied wordt er druk geknepen en geduwd. Interessante gesprekken over de kwaliteit, het gebruik van goede literatuur en de beschikbaarheid daarvan, een stagebezoek aan een educatieve uitgeverij, artikelen over nieuwe e-readers en iPadsx85 Steeds meer krijg ik het idee dat ik iets wil gaan doen met x91educatief uitgeven nieuwe stijlx92. Maar hoe dan, en waar te beginnen? Die draadjes krijg ik nog niet uit de kleihomp getrokken.

Frusterend genoeg heb ik ook net te weinig tijd om die draadjes los te maken uit het geheel. Het is druk met de afronding van het studiejaar, zowel op het werk als voor de master. Gelukkig is wat de master betreft in elk geval voor dit gedeelte de eindstreep in zicht. Donderdag de laatste bijeenkomst, dan aan het eind van de dag onze gezamenlijke opdracht presenteren en tot slot nog een proeve van bekwaamheid inleveren en die op 1 juli verdedigen. Als het goed is, zit het reparatietraject er daarna op.

Daar kijk ik naar uit, want dat betekent dat ik in elk geval xe9xe9n kleurtje uit mx92n kleibonk kan filteren, en weer wat meer tijd heb om verder te kneden en wat moois te boetseren van al die andere kleurtjes die er dan nog overblijven.

Dat kregen we als eerste feedback op deaccreditatiegesprekken die afgelopen week werden gevoerd: we krijgen huiswerk.Met de B van beroeps, uit de afkorting hbo, zit het wel goed, maar op het vlakvan die H van hoger moeten we een en ander nog overtuigender aantonen.

 Jammer, je hoort natuurlijk graag dat je met vlag enwimpel door dit soort dingen heenzeilt, maar echt onverwacht was het niet. Dehele terugkoppeling heb ik helaas niet gehoord, ik was op de VU, maar gebaseerdop het verslag van teamleider en collegax92s denk ik dat we er wel gaan komen.Maar met huiswerk dus.

Huiswerk is ook wat de klok slaat qua studie op hetmoment. De studielast is sowieso altijd nogal pittig, met zox92n 20 uur per weektijdens deze reparatie, maar de afgelopen weken is hij nog wat forser. Dat isonze eigen schuld: naast methoden en technieken beslaat de reparatie ook eenmodule Onderwijskunde & Curriculumstudies, en wij wilden ook dit onderdeelkoste wat kost voor de zomer afronden.

Door wat organisatorische rompslomp duurde het een tijdjevoordat de precieze invulling duidelijk werd, en nu komt het er op neer dat wein krap vier weken tijd zox92n 800 paginax92s moeten lezen (waarvan de helftEngelstalig) en vervolgens als proeve daarover in groepjes zelf onze eigentoets daarover moeten construeren en verantwoorden. Leuke opdracht, maar welpittig, bovenop de gewone opdrachten en het leeswerk voor methoden entechnieken.

Dat betekent dat ik op het moment eigenlijk doorlopendaan mx92n huiswerk zit: in de metro, x92s avonds achter mx92n bureau en in hetweekend in de hangmat, het maakt niet uit waar als die paginax92s maar gelezenworden. Aankomende donderdag ga ik vervolgens met twee studiegenoten aan hetwerk met de opdracht en de zeventiende moeten we die dan presenteren. Daarnanog xe9xe9n proeve en dan kan ik op 1 juli hopelijk zeggen dat ik voorlopig evengeen huiswerk voor de studie heb!

Een mooi woord voor galgje, maar ook een mooi woord om de afgelopen weken mee samen te vatten. Langzaamaan begint de spanning op te lopen, want aankomende week is het zo ver. Dan komt de accreditatiecommissie langs om onze opleiding door te lichten. Als alles volgens deze wijze lieden in orde is, mogen we ook de komende zes jaar onderwijs verzorgen dat het stempel hbo-niveau verdient.

Het heeft nogal wat voeten in aarde, zox92n accreditatie. Twee jaar geleden al begonnen de voorbereidingen, met een interne audit. In feite was dit een vroege proefronde, waarin met een accreditatieblik werd gekeken naar ons onderwijs. De uitkomsten van deze audit hebben we vervolgens gebruikt om verbeteringen, veranderingen en afstemmingen te realiseren, zoals het afstoffen van de toetscommissies. Die draaien ondertussen weer op volle kracht, en zo zijn meer zaken op scherp gezet.

De voorbereidingen zijn dus al langere tijd aan de gang, maar afgelopen weken werd toch wel duidelijk dat het nu echt moet gaan gebeuren. Zo werden bijvoorbeeld stapels materiaal verzameld en klaargemaakt voor inzage, overzichtjes van excursies en congressen werden bijgewerkt en anderhalve week terug hadden we generale repetitie.

Dat hield in dat alle gesprekken die de accreditatiecommissie straks gaat voeren, al eens doorgenomen werden met een vergelijkbare commissie. Het management, verschillende coxf6rdinatoren, docenten en studenten beantwoordden het soort vragen dat bij x91the real thingx92 ook gesteld kan worden en aan het eind van de dag werd verteld waar we nog op moeten letten en wat al goed ging. Natuurlijk was het leuk om te horen wat voor positieve indrukken deze proefcommissie had van onze opleiding, maar nuttiger was het om te weten waar nog aandacht aan besteed kan worden. Eenheid is belangrijk, en ook het scheiden van ambitie en realiteit. Terechte punten, die niet per se verrassend waren.

Met deze tips en aanbevelingen, een zaal vol met representatief werk van studenten en de laatste voorbereidingen aankomende dagen, moeten we toch beslagen ten ijs komen. Komende week zindert het waarschijnlijk door ons gebouw en woensdagmiddag mag ik in een van de docentenpanels ook voor de commissie verschijnen. Daarna hebben we als het goed is voorlopig alle voorbereidingsperikelen weer achter de rug. Hopelijk geeft men vervolgens donderdagmiddag al een indicatie over hoe het oordeel uit gaat pakken. Spannend!

Het thema van vorige week zet zich door: de tijd vliegt. Twee jaar (en dertien dagen) is dit weblog alweer! Twee jaar lang bijna elke week een stukje over wat ik zoal uitspook op het gebied van studeren, werken en alles daaromheen.

Als ik de eerste blogs teruglees, zie ik wel wat verschillen met nu. De eerste stukken zijn langer dan de blogs die ik nu plaats. En de blogs van nu gaan toch meer over het proces dan over de inhoud. Dat wil zeggen: ik zie dat ik nu vaker schrijf over hoe ik het studeren ervaar (zeker omdat het de afgelopen maanden aan de pittige kant was, qua motivatie) en minder over waar ik inhoudelijk mee bezig ben.

Ik weet nog niet zo goed wat ik daarvan vind. Het voornemen was om te schrijven over de combinatie van studeren over en werken in het hoger onderwijs. Wat dat betreft doe ik nog steeds wat ik me voorgenomen had. Maar de blogs van de laatste maanden zouden in principe over elke studie kunnen gaan: het gaat over plannen, doorzetten en motivatie.

Natuurlijk is dat ook wat me bezighoudt. Zox92n extra reparatietraject, hoe zinvol en interessant ook, blijft een belasting, zeker als je graag met de afsluitende fase van de opleiding aan de slag wilt. Maar eigenlijk vind ik ook dat ik weer wat meer aandacht zou moeten schenken aan de inhoud.

Of het meteen de komende tijd gaat lukken om me daar meer op te richten, weet ik niet. Maar ik weet wel dat ik het, zeker met de afstudeerperiode voor de boeg, ga proberen. En wie weet, combineer ik dat dan meteen met die nieuwe vormgeving waar ik al een tijdje over denk. Wanneer dat gelukt is, kan dit blog er wel weer een jaartje tegen!

<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:1; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 0 0 0 0 0;}@font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-style-next:"Geen afstand"; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; mso-bidi-font-size:11.0pt; font-family:"Times New Roman","serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-language:EN-US;}p.MsoNoSpacing, li.MsoNoSpacing, div.MsoNoSpacing {mso-style-priority:1; mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; mso-bidi-font-size:11.0pt; font-family:"Times New Roman","serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-language:EN-US;}.MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; font-size:10.0pt; mso-ansi-font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-hansi-font-family:Calibri;}@page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Elf dagen is een eeuwigheid. Althans, dat lijkt het van tevoren. Elf dagen vrij: geen colleges geven, geen vergaderingen, geen stagebezoeken, (bijna) geen mail. Daarna moet je dan toch wel volledig opgeladen en uitgerust zijn. Toch?

Nou, blijkbaar is er iets mis met mijn tijdswaarneming, want elf dagen is helemaal geen eeuwigheid. Ik durf zelfs te beweren dat elf dagen eigenlijk heel kort is. Je hoeft maar even met je ogen te knipperen en hup, ze zijn alweer voorbij.

En wat ik nou helemaal gedaan heb? Nu ja, tussen de buien door hebben we behoorlijk geklust. Steiger gehuurd en opgebouwd en vervolgens alle raamkozijnen geschuurd en geschilderd. Waarbij ik vooral fungeerde als operatiezuster/chef aangever, want steigers zijn hoger dan ik leuk vind.

Verder heb ik weinig concreets gedaan. Wat kasten uitgemest, flink wat boodschappen gedaan, een en ander voor de zomervakantie geregeld, beetje op internet klooien en de playstation maar weer eens uit de kast getrokken. Oh, en geslapen. Kortom, lekker aangerommeld. Je zou denken dat de dagen zich in oneindige ledigheid uitstrekten en dat ik ondertussen wel weer eens zin heb om aan het werk te gaan.

Helaas, deze elf dagen meivakantie hadden blijkbaar vluggertjes gegeten, want ze zijn voorbij gevlogen. En opgeladen en uitgerust? Mwah, wel een beetje, maar op zich vind ik het helemaal niet erg dat het eind komende week alweer Hemelvaart is. En de week daarna Pinksteren en dan nog maar zeven weken tot de zomervakantie. Die duurt pas xe9cht een eeuwigheid.

Ik was uitgerust, donderdag. Maar ik ben niet naar de VU geweest. Woensdagmiddag kwam er namelijk een mailtje van mx92n docent. Ze had mx92n opdracht bekeken en geconstateerd dat ze zelden zox92n briljant (ja, dat stond er echt, ik word er nog verlegen van) uitgewerkte opdracht had gezien. Dus ik mocht komen voor het mondeling, maar ze had niet het idee dat het iets zou gaan toevoegen (of afdoen) aan mx92n cijfer. Wow!

Op zich wilde ik toch wel even praten, al was het maar over het afstuderen, maar na enig heen en weer mailen bleek dat het haar eigenlijk ook heel goed uit zou komen als ik niet kwam. Vond ik ook niet erg, dan praten gewoon later nog wel eens over het afstuderen.

De rest van de woensdag heb ik in jubelstemming doorgebracht, wat een opsteker om van een bedachtzame en precieze docent als deze zox92n beoordeling te krijgen! Ik was (en ben) er helemaal beduusd van. De donderdag heb ik dus heel ontspannen doorgebracht en langzaam begin ik het idee te krijgen dat de combinatie van een beetje uitrusten en zox92n fijne beoordeling me weer wat energie geven.

Dat kon ik gebruiken: de afgelopen maand was druk en pittig. Veel werk, maar vooral ook veel x91gedoetjesx92 die behoorlijk wat energie vroegen. De meivakantie komt als geroepen. En hopelijk kan ik na een weekje lummelen en deze studie-opsteker er weer even tegenaan!

<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:1; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 0 0 0 0 0;}@font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-style-next:"Geen afstand"; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; mso-bidi-font-size:11.0pt; font-family:"Times New Roman","serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;}p.MsoNoSpacing, li.MsoNoSpacing, div.MsoNoSpacing {mso-style-priority:1; mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; mso-bidi-font-size:11.0pt; font-family:"Times New Roman","serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;}.MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;}.MsoPapDefault {mso-style-type:export-only; margin-bottom:10.0pt; line-height:115%;}@page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Er werd inderdaad nog heel wat gebeld en gemaild vorige week zondag. Samenvatting: we zijn niet naar Londen geweest. Hartstikke jammer natuurlijk, vooral gezien alle voorbereidingen, maar het was niet anders. Maandagochtend hebben we niet alleen van alles gecanceld, maar ook als een malle een alternatief programma in elkaar gedraaid, en dinsdagochtend vroeg zaten we met de studenten in de bus naar Antwerpen. Een uitgebreid bezoek aan museum Plantin-Moretus, fijne lunch en lekker door de zonnige stad slenteren x96 een prima troost.

Bijkomend voordeel was dat ik donderdag niet volledig gesloopt was. Goed nieuws, want nadat ik een stapel nakijkwerk had weggewerkt, kon ik me vol energie op de eerste proeve van bekwaamheid storten. Exploratieve factoranalyse, regressie-analyse, grounded theory-analyse en concept maps: allemaal kwamen ze voorbij in een samenvatting van de voorbereidings- en verwerkingsopdrachten van de afgelopen maanden.

Het was toch nog behoorlijk wat werk om alles dat op zich wel duidelijk was nu ook zo op te schrijven dat een ander ook kan zien dat ik het snap. Na een goed begin donderdagmiddag, heb ik ook de hele vrijdag nog druk zitten analyseren, typen, lezen en verbeteren. Maar volgens mij staat het nu heel behoorlijk op papier. Morgenavond nog een keer alles controleren en dan kan ik het opsturen, om er vervolgens donderdagochtend nog eens mondeling over doorgezaagd te worden. Spannend. Maar weer zorgen dat ik komende donderdag ook een beetje uitgerust benx85